و از همه اين امور دشوارتر براى يك نفر مرجع ، لطمات و صدماتى است كه از طرف معاندين و مخربين به اسلام و جامعه مسلمين وارد مىشود كه بايد در مقام دفع و رفع برآيد . نه فقط يك نفر مرجع اينطور است ، ساير علماى شهرستان‌ها و ناطقين و مبلّغين و حتّى يك آخوند ده كوچك به حسب خود وظايفى را انجام مىدهد و يك عمر با صحّت عمل و درستى ، خدمتگذارى مىكند كه كسان ديگر با حقوق و مواجب بسيار انجام نمىدهند . بارى ، غرض اين است كه اين آقايانى كه به اهل علم اعتراض دارند و آنها را در امر به معروف مسامحه كار مىدانند و منتظرند كه بدون همكارى آنها اهل علم نتايج مهمى از اقدامات خود بگيرند ، در اشتباهند . اينها خودشان آنقدر مضايقه دارند كه از يك معصيت‌هاى بىلذت مانند تراشيدن ريش و يا انگشتر طلا در دست كردن ( براى مرد ) و يا استعمال ظروف طلا و نقره ، چشم پوشى نمىكنند ، آن وقت به اين و آن اعتراض دارند و غصه اسلام و مسلمانى را مىخورند . البته نمىخواهم عرض كنم كه كسى حقّ اعتراض به اهل علم را ندارد ، زيرا اين فصل را براى همين جهت باز كرديم كه معلوم شود هر كس حقّ امر به معروف دارد . و در فصل آينده معلوم مىشود كه همه كس را از عالم و جاهل بايد امر به معروف و نهى از منكر كرد .